Mijn Oma En Ik – Boven De Wolken, Toen En Nu

In juli 2025 verscheen er op Schiphol een toestel dat eruitzag alsof het zo uit de jaren ’70 was komen vliegen. Een Airbus in old school kleuren, met een knipoog naar het verleden.

Op social media zag ik het toestel landen. Het zonlicht glansde op de klassieke groene band over de romp, het zwarte ‘T’ op de staart stak scherp af tegen het frisse groen. Het geheel had zo uit een jaren ’70-folder kunnen komen.

Langs de hekken hadden talloze vliegtuigspotters zich opgesteld, gewapend met telelenzen en scanners, vastbesloten dit bijzondere moment van dichtbij vast te leggen.

Zestig jaar vliegen. Zestig jaar vakantie, familiebezoek, eerste keren en laatste groeten.

Terwijl ik meekeek, kwam er langzaam een herinnering naar boven: mijn eigen eerste vlucht. Die was naar Alicante. Ik was tien jaar, mijn oma 72. Voor ons allebei de eerste keer.

Mijn oma droeg die dag haar donkerblauw-witte geplisseerde jurk, met daarover de donkerblauwe blazer met gouden knopen. In haar hand een keurige handtas die rechtstreeks uit de collectie van Koningin Elizabeth had kunnen komen. Ze hield hem stevig tegen zich aan, alsof daarin niet alleen haar reisdocumenten zaten, maar ook haar zelfvertrouwen. Ze had niet geslapen van de spanning, dat vertelde ze pas later.

Op Schiphol was het druk. Ik keek mijn ogen uit in de vertrekhal: de glimmende vloeren, mensen met stapels koffers, en het geluid van omroepberichten in een onbekende taal. Het voelde alsof we een compleet nieuw universum binnenstapten, iets wat we alleen uit verhalen en foto’s kenden, maar nu voor het eerst zelf beleefden.

We wachtten bij de gate, waar een glimlachende grondstewardess met een groen sjaaltje de passagiers begroette alsof ieder van ons een oude bekende was. Er zat een lichte parfumwalm in de lucht, vermengd met iets ongrijpbaars. Misschien gewoon de geur van avontuur? Haar ogen hadden iets geruststellends, iets wat zei dat alles goed zou komen, ook al hadden we geen idee wat ons te wachten stond. Achter haar lonkte de ingang van het toestel, als een uitnodiging om een stap te zetten naar iets onbekends. Oma kneep even in mijn hand, zoals ze dat vroeger deed als we samen een drukke straat overstaken. En zonder woorden wist ik: dit was het moment.

We namen plaats: ik aan het raam, oma ernaast. Mijn handen op de armleuningen, mijn gezicht tegen het koude plexiglas. Mijn hart bonsde bij elk geluid van buiten, alsof het me vertelde dat we elk moment zouden vertrekken. Buiten rolde de bagagekar langs, werd er met lampjes gezwaaid en klonken piepende voertuigen.

Toen de motoren op toeren kwamen, voelde ik hoe alles trilde. We gingen sneller, en sneller, tot het moment dat we loskwamen van de grond. Het was alsof de wereld haar adem inhield, terwijl wij alleen verder bewogen. Een warme, kriebelende spanning trok van mijn buik naar mijn keel. Ik keek naar beneden, zag de gebouwen kleiner worden, de wolken dichterbij komen. Mijn oma kneep weer in mijn hand, maar zei niets. Haar ogen glinsterden.

De rest van de vlucht vervaagt in mijn geheugen tot losse indrukken: het zachte geruis in de cabine, het gerinkel van glazen in de galley, de geur van koffie die zich vermengde met tabaksrook. Het voelde alsof ik langzaam wegdreef in een zachte waas van nieuwe indrukken, tot het moment dat het toestel weer begon te dalen.

In die tijd werden er op sommige luchthavens nog foto’s gemaakt van passagiers die de trap afkwamen. En daar staat ze, mijn oma, statig als altijd, in die geplisseerde jurk, blazer met gouden knopen, handtas in de hand. Ze daalde de trap af alsof ze het dagelijks deed. Haar kin iets geheven, de zon op haar gezicht, en een vastberaden pas die zei: “Hier ben ik.” Achter haar een vliegtuig in de zon, voor haar een nieuwe wereld.

Ikzelf droeg een lichtblauw jack, veel te warm voor het klimaat in Spanje, maar ik hield het aan. Het hoorde bij het avontuur. De warmte sloeg als een deken over me heen. Ik rook iets zoets in de lucht, misschien sinaasappelbloesem, misschien gewoon de geur van een land waar alles anders is.

Nu, als ik terugdenk, vraag ik me af wat er in haar hoofd omging. Had ze verwacht dat vliegen zo zou voelen? Of was het, net als voor mij nog altijd, dat wonderlijke moment van vrijheid en avontuur zodra je loskomt van de grond?

Sinds die dag zijn er ontelbare vluchten geweest. Ik heb eerste keren gezien van jonge kinderen en van mensen op leeftijd die eindelijk hun droom waarmaken. Soms zie ik precies diezelfde glinstering in hun ogen die ik toen bij mijn oma zag. Hun ogen vertellen hetzelfde verhaal: spanning, verwondering, en dat kleine beetje ongeloof dat je écht vliegt.

En dan nu, zestig jaar later, zie ik zo’n toestel dat iets in mij raakt. Want dit retro-toestel is meer dan een mooi plaatje. Het is een tijdmachine. Het brengt me terug naar dat lichtblauwe jack, naar het kneepje in mijn hand, naar de geur van een onbekende stad. En tegelijk herinnert het me eraan hoe bijzonder het is dat vliegen, zoveel jaren later, nog altijd deel uitmaakt van mijn dagelijks leven — en dat ik nu van dichtbij zie hoe anderen hun eigen herinneringen maken.

Mijn eerste vlucht, nu meer dan 45 jaar geleden, blijft een van mijn kostbaarste herinneringen. En het voelt bijzonder om vandaag zélf onderdeel te zijn van het verhaal waar ik toen alleen maar naar keek.

Soms, als ik tijdens een vlucht even naar buiten kijk en het zonlicht over de vleugel zie glijden, ben ik weer dat jongetje van tien. Alsof de jaren even oplossen in het licht en ik weer naast mijn oma zit. Met een lichtblauw jack, een oma naast me die statig de trap af zou lopen, en een hoofd vol eerste indrukken.

En dan glimlach ik. Omdat ik weet dat ergens in het toestel iemand op dit moment zijn allereerste vlucht beleeft. En misschien, heel misschien, denken zij over 45 jaar terug aan vandaag — zoals ik dat nog altijd doe.
 

 

Information icon

We hebben je toestemming nodig om de vertalingen te laden

Om de inhoud van de website te vertalen gebruiken we een externe dienstverlener, die mogelijk gegevens over je activiteiten verzamelt. Lees het privacybeleid van de dienst en accepteer dit, om de vertalingen te bekijken.