Horus Airlines HA729 – Cairo–Munich

Een exclusief leesfragment uit mijn nieuwe verhalenbundel.

Een verzegelde envelop. Een mysterieuze instructie. En een vlucht waarop niet alles is wat het lijkt.

Cairo International Airport

Madison laat haar hand voor de zoveelste keer over het kleine tasje glijden dat kruislings over haar borst hangt. Haar paspoort zit erin. Haar telefoon. Haar portemonnee. En de verzegelde envelop.

Vooral die envelop.

Terwijl ze samen met de andere influencers door de vertrekhal van Cairo International Airport richting de veiligheidscontrole loopt, voelt ze haar maag opnieuw samentrekken.

Om haar heen hangt een uitgelaten vakantiesfeer. Er wordt druk gepraat over de sigaretten die ze straks nog willen inslaan. Iemand barst in lachen uit wanneer ze uitrekenen hoeveel geld dat ten opzichte van Duitsland scheelt. Madison glimlacht afwezig mee, maar haar gedachten zijn ergens anders.

Sinds het ontbijt voelt Madison een groeiende onrust die ze maar moeilijk van zich af kan zetten. Ze heeft nauwelijks iets gegeten. Ondanks het uitgebreide ontbijtbuffet in het hotel is ze niet verder gekomen dan een kop thee en een half croissantje.

Tijdens de rit naar de luchthaven kwam daar een stekende hoofdpijn achter haar rechteroog bij. Inmiddels is die uitgegroeid tot een constante druk achter haar oogkas.

Nu staat ze in de rij voor de veiligheidscontrole.

Voor haar liggen twaalf controlepoorten naast elkaar opgesteld. Een grondmedewerker stuurt passagiers naar de verschillende wachtrijen en probeert de doorstroming zo soepel mogelijk te laten verlopen.

Onwillekeurig denkt Madison terug aan de instructie die ze heeft gekregen. Op de luchthaven moest ze rij vijf kiezen. Geen andere rij. Waarom juist die, was haar niet verteld en ze had er ook niet naar gevraagd.

Haar blik glijdt langs de controlepunten.

Rij vijf is open.

Een eerste golf van opluchting trekt door haar heen.

Langzaam schuift de rij vooruit. Met iedere stap die haar dichter bij de controle brengt, voelt ze haar maag verder samentrekken. Een lichte misselijkheid kruipt omhoog vanuit haar buik. Kleine zweetdruppeltjes vormen zich op haar voorhoofd en ze merkt dat haar kleding onaangenaam aan haar huid begint te plakken.

Wanneer er nog ongeveer tien passagiers voor haar staan, gaan aan de andere kant van de hal plotseling drie extra controlepunten open. Rij tien, elf en twaalf. Vrijwel direct begint de grondmedewerker passagiers uit de bestaande wachtrijen te halen en naar de nieuwe controlepunten door te verwijzen.

“Mooi, dat gaat een stuk sneller,” hoort Madison iemand achter haar zeggen.

Terwijl enkele van haar reisgenoten enthousiast naar rij twaalf worden gestuurd, duizelt het Madison even. Ze kan niet naar rij twaalf. Ze moet naar rij vijf.

De grondmedewerker komt steeds dichterbij.

Zonder aarzelen stapt Madison uit de rij. Ze houdt haar halfvolle waterflesje omhoog alsof ze zich plotseling realiseert dat ze het nog moet weggooien en loopt in de richting van een afvalbak.

Pas bij de afvalbak kijkt Madison voorzichtig om. De grondmedewerker is alweer bezig nieuwe passagiers over de verschillende rijen te verdelen.

Dit is haar kans.

Met bonzend hart loopt ze terug. Ze wurmt zich tussen twee reizigers door, mompelt een haastig excuus en duikt onder het afzetkoord dat de wachtrijen van elkaar scheidt. Een oudere man kijkt haar geïrriteerd aan, maar Madison trekt zich er niets van aan.

Nu Madison in rij vijf staat, houdt ze haar adem in. Elk moment verwacht ze een boze stem achter zich te horen. Een medewerker die haar terugfluit. Misschien zelfs beveiliging die haar uit de rij haalt.

Maar er gebeurt niets.

De rij schuift langzaam verder vooruit alsof niemand haar manoeuvre heeft opgemerkt.

Wanneer ze eindelijk aan de beurt is, haalt Madison de verzegelde envelop uit haar tas en legt die voor de beveiligingsmedewerker neer.

De man kijkt eerst naar de envelop. Dan naar Madison.

Een paar seconden zegt hij niets.

Vervolgens maakt hij een kort gebaar met zijn hand. Madison begrijpt dat ze uit de rij moet stappen.

Terwijl de volgende passagier naar voren wordt geroepen, pakt de man de envelop op en verbreekt het zegel. Voorzichtig haalt hij het vel papier eruit en begint te lezen. Madison houdt zijn gezicht nauwlettend in de gaten, maar zijn uitdrukking verandert niet.

Halverwege stopt hij.

Zijn blik glijdt omhoog. Recht naar haar.

Een paar seconden lang kijkt hij haar zwijgend aan, waarna hij verder leest alsof er niets is gebeurd.

Madison slikt. De druk achter haar rechteroog lijkt ineens harder te bonken.

Wat staat er in die brief?

Nieuwsgierig naar het vervolg?

Wat begint als een ogenschijnlijk gewone terugvlucht van Caïro naar München, ontwikkelt zich tot een mysterie waarin een eeuwenoud geheim een onverwachte rol speelt.

Horus Airlines HA729 is een fictief verhaal uit mijn nieuwe verhalenbundel, waarin iedere vlucht een eigen, soms onverklaarbaar verhaal vertelt.

Wil je weten wanneer de verhalenbundel verschijnt?

Schrijf je in en ontvang af en toe nieuws over mijn boeken, nieuwe verhalen en exclusieve leesfragmenten.

Information icon

We hebben je toestemming nodig om de vertalingen te laden

Om de inhoud van de website te vertalen gebruiken we een externe dienstverlener, die mogelijk gegevens over je activiteiten verzamelt. Lees het privacybeleid van de dienst en accepteer dit, om de vertalingen te bekijken.