Het Laatste Bedrijf
Een exclusief leesfragment uit mijn nieuwe verhalenbundel.
Een afscheid na vijfendertig jaar. Een onverwacht cadeau. En een vrouw die ontdekt dat het leven soms pas begint wanneer alles voorbij lijkt.
Londen – Bloomsbury
De avond waarop Maggie MacAllister afscheid nam van haar werkzame leven, begon zoals zij dat het liefst had: zonder verrassingen.
Althans, dat dacht ze.
Vijfendertig jaar had ze lesgegeven aan St. Bartholomew’s Academy in Londen. Vijfendertig jaar waarin ze duizenden studenten had geleerd dat de wereld zelden zo ingewikkeld was als mensen dachten. Je moest alleen weten waar je naar moest kijken.
Maggie geloofde niet in toeval. Of beter gezegd: ze geloofde dat mensen het woord toeval vooral gebruikten wanneer ze nog niet voldoende informatie hadden verzameld.
Nu, op zevenenzestigjarige leeftijd, stond ze aan de vooravond van haar pensioen.
De afscheidsreceptie in het Map Hall Pavilion was precies geworden wat ze had verwacht. Toespraken, bloemen, champagne en oud-studenten die haar kwamen vertellen hoeveel invloed ze op hun leven had gehad.
Ze had aandachtig geluisterd. Zoals altijd.
En ondertussen had ze geobserveerd.
De rector die zijn toespraak iets te nadrukkelijk van papier voorlas. Een jonge docent die voor de derde keer op zijn horloge keek. Haar collega Eleanor Whitfield, die zichtbaar moeite had haar ontroering te verbergen.
Maggie had het allemaal opgemerkt.
Mensen vertelden vaak veel meer dan ze zelf beseften.
Tegen het einde van de receptie zag ze een jonge man bij een van de hoge ramen staan.
Elias Navarro.
Een oud-student.
Hij stond niet midden in de groep, maar ook niet helemaal daarbuiten. Precies zoals hij vroeger in haar lessen had gezeten: aandachtig, observerend en altijd met een vraag die net iets verder ging dan de gebruikelijke antwoorden.
Toen hij haar zag, kwam hij naar haar toe.
“Goedenavond, professor.”
“Goedenavond, Elias. Ik ben blij dat je er bent.”
Hij glimlachte.
“Ik wilde u eigenlijk nog iets geven.”
Uit de binnenzak van zijn jas haalde hij een klein rechthoekig kaartje.
Maggie keek ernaar.
Een lot van de National Lottery.
Ze trok één wenkbrauw op.
“Dat is een onverwacht cadeau.”
“Ik wist niet goed wat ik u moest geven,” zei Elias. “Boeken leken me niet echt nodig.”
“Dat is een redelijke inschatting.”
Hij lachte even, maar werd daarna weer ernstig.
“U zei ooit iets tijdens een van uw colleges. Iets wat ik nooit ben vergeten.”
Maggie wachtte.
“Sometimes you have to take a chance and choose a direction that isn’t on the map yet.”
Ze herkende haar eigen woorden.
“En toen dacht ik,” vervolgde Elias, “misschien moet iemand u helpen om zo’n richting te kiezen.”
Hij overhandigde haar het lot.
Maggie bekeek het kleine stukje karton.
Een merkwaardig geschenk, vond ze. Niet vanwege de mogelijke geldprijs, maar vanwege de gedachte erachter.
Ze opende het bordeauxrode notitieboek dat Eleanor haar eerder die avond had gegeven. Op de eerste pagina stond, in een sierlijk handschrift:
For the journeys still unwritten.
Maggie legde het lot tussen twee lege bladzijden en sloot het boek.
“Sometimes,” zei ze zacht, “the most interesting routes begin with a gamble.”
Elias glimlachte.
“Dat dacht ik ook.”
Het was bijna elf uur toen Maggie eindelijk in haar appartement aan Russell Square zat.
De drie grote bossen bloemen van haar afscheid stonden voorlopig in een emmer in de keuken. Op de televisie sprak iemand met grote ernst over de economische vooruitzichten.
Maggie luisterde nauwelijks.
Ze had een pot Darjeeling gezet, haar favoriete thee, en was begonnen de kaarten en cadeautjes van haar collega's door te nemen.
Toen zag ze het bordeauxrode notitieboek.
Ze pakte het op en liet haar vingers over de gouden initialen glijden.
MM.
Eleanor had haar geen beter cadeau kunnen geven.
Maggie sloeg het boek open.
Een klein stukje karton gleed tussen de pagina's vandaan en viel op haar schoot.
Het lot.
Ze was het alweer bijna vergeten.
Op de achterkant stond een QR-code en een korte instructie om de uitslag te controleren.
Maggie keek op haar horloge.
22:43.
De trekking was bijna drie uur geleden geweest.
Ze pakte haar tablet van het bijzettafeltje en scande de code.
Een website verscheen.
National Lottery.
Daaronder werd haar gevraagd het nummer van het lot in te voeren.
Maggie zette haar leesbril iets hoger op haar neus en controleerde de cijfers zorgvuldig.
Eén voor één voerde ze ze in.
Ze had nooit haast wanneer nauwkeurigheid mogelijk was.
Daarna tikte ze op:
Check Result.
Het scherm veranderde.
Een paar seconden gebeurde er niets.
Maggie wachtte.
Buiten reed een auto over het plein. In de verte klonk het geluid van een sirene. De televisie ging onverstoorbaar verder met haar beschouwing over de Britse economie.
Toen verscheen er een nieuwe pagina.
Maggie las de eerste regel.
Congratulations.
Ze keek iets lager.
You are the holder of a winning ticket.
Daaronder stond een bedrag.
£2,400,000.
Maggie bleef naar het scherm kijken.
Ze las het bedrag opnieuw.
Twee miljoen vierhonderdduizend pond.
Haar eerste gedachte was niet dat ze rijk was geworden.
Haar eerste gedachte was dat er mogelijk een fout in het systeem zat.
Ze controleerde de cijfers op het lot.
Daarna de cijfers op het scherm.
Vervolgens controleerde ze beide nog een keer.
Alles klopte.
Maggie legde de tablet op het bijzettafeltje.
Ze keek naar het kleine stukje karton in haar hand.
Vijfendertig jaar had ze haar leven ingericht rond lessen, studenten, onderzoek en de geruststellende regelmaat van een academisch bestaan.
En nu, op de eerste avond van haar pensioen, had een oud-student haar een cadeau gegeven dat iedere vorm van regelmaat overbodig leek te maken.
Ze dacht terug aan zijn woorden.
Choose a direction that isn't on the map yet.
Heel langzaam verscheen er een glimlach op haar gezicht.
“Chance,” zei ze zacht, “has a curious sense of timing.”
Ze pakte haar theemok.
De thee was inmiddels precies op temperatuur.
En terwijl Londen buiten haar ramen onverstoorbaar verderging, zat professor Margaret MacAllister in haar vertrouwde stoel met een lot dat haar leven zojuist een onverwachte richting had gegeven.
Alleen wist ze op dat moment nog niet waar die nieuwe richting haar uiteindelijk zou brengen.
Nieuwsgierig naar het vervolg?
Wat doe je wanneer je na vijfendertig jaar afscheid neemt van je carrière en op dezelfde avond onverwacht miljonair wordt?
Voor professor Maggie MacAllister is het antwoord niet zo vanzelfsprekend als je misschien zou denken.
Haar scherpe observatievermogen, haar nieuwsgierigheid naar menselijk gedrag en haar talent om verbanden te ontdekken die anderen ontgaan, zullen haar meenemen naar een wereld waarin niets helemaal is wat het lijkt.
Het Laatste Bedrijf is de eerste mysterieroman rond Maggie MacAllister, een eigenzinnige Schotseprofessor die ontdekt dat sommige vragen veel gevaarlijker zijn dan hun antwoorden.
Wil je weten wanneer Het Laatste Bedrijf verschijnt?
Schrijf je in en ontvang af en toe nieuws over mijn boeken, nieuwe verhalen en exclusieve leesfragmenten.
Christiaan Holman